Een Tsunami slachtoffer

Het persoonlijke relaas over een tsunami-slachtoffer Ruim een jaar na de tsunami vertellen de ouders van een Nederlands slachtoffer hun verhaal. "Het wachten. Dat onzekere, dat was heel erg. Tot je bericht krijgt." Gemis
In hun huiskamer in Boxtel vertellen Ine en Wil van der Heijden, beiden 70 jaar, over de dood van hun zoon Willem-Jan. Hij kwam vorig jaar om het leven op het Thaise eiland Ko Phi Phi door de allesverwoestende tsunami. “Het gevoel van gemis is er elke dag. Accepteren doe je het nooit, maar wel de hoop dat het lichter wordt om het verlies te dragen.''

Niet thuis
De 36-jarige Willem-Jan woonde in Amsterdam en werkte zes jaar bij het ministerie van Economische Zaken in Den Haag. Ine: “November vorig jaar vroeg Willem-Jan hoe ik het zou vinden als-ie met kerst niet thuis zou zijn. Het was net uit met zijn vriendin en hij wilde naar Azië.'' In december trof hij David Rutgers, een collega bij EZ, met wie hij verder reisde.

Slecht verstaan
Op 25 december pakte het tweetal de boot naar Ko Phi Phi, een dag later zouden ze naar Krabi gaan. Ine: “ Willem-Jan belde nog op eerste kerstdag. We konden hem heel slecht verstaan. Er zat een echo, een galm in de lijn. Nou mam, ik bel morgen terug he. Zo ging het.''

Niet verwacht
“Op tweede kerstdag belde onze dochter rond 13:30 uur dat we de televisie moesten aanzetten. Ik had nooit verwacht dat Willem-Jan erbij betrokken was. Jij wel'', en ze knikt naar haar man. “Jij had er een heel slecht gevoel over. Ik niet, dat snap ik nog steeds niet. Maar ik denk dat ik het niet wilde weten. Dat heeft twee tot drie dagen geduurd.'' Wil: “Op de derde dag belden we Buitenlandse Zaken. Zij vertelden dat Willem-Jan al als vermist was opgegeven. Dat had een vriend gedaan die in Krabi op de jongens zat te wachten. Hij had alarm geslagen.''

Flesje zand
Vrienden reisden vervolgens naar Thailand om hen te zoeken. Ze vonden Willem-Jan niet. Ine: ”Bij terugkomst hadden ze heel lief een flesje zand uit Phi Phi voor ons meegebracht.'' David werd overigens eind december gevonden en geïdentificeerd. Lange wachten
Het lange wachten begon. Ine is een maand niet uit huis geweest. “Omdat we op een telefoontje wachtten. Familie en buren deden onze boodschappen.'' Het echtpaar heeft veel steun gehad aan de vele bezoekjes, bloemen, telefoontjes en kaarten. “Die steun is er nog en dat helpt wel om het een beetje draaglijker te maken.''

Sociale jongen
Tot aan zijn studie bestuurskunde in Rotterdam woonde Willem-Jan in Boxtel. Trots vertelt Wil dat Willem-Jan een hele sociale jongen was, met een gigantisch netwerk van vrienden. ”Willem-Jan was sportief, hield van de natuur, was erg reislustig, breed geïnteresseerd en goed in zijn werk. Hij heeft intens geleefd.'' In de garage staat de gele MG van Willem-Jan te pronken. Daar rijdt Wil nu in. “Die doe ik nooit meer weg. Willem-Jan was geen doorsnee jongen. Het moest anders zijn, ook zijn auto en kleding.''

Herdenking
Snel na de tsunami wilde de familie een herdenkingsdienst houden, ook al was er nog geen zekerheid over zijn lot. Over de datum waren ze het snel eens, 3 maart. Dan zou Willem-Jan 37 jaar zijn geworden. In de Sint Petruskerk in Boxtel kwamen 1000 mensen bijeen. Voorin de kerk stond geen kist, maar een reiskoffer. Daarin zaten brieven, foto's en andere herinneringen.

Telefoontje
Eind april zouden Wil en Ine met hun zoon, dochter en haar man naar Thailand gaan. Ine: “Twee dagen voor ons vertrek, kregen we 's ochtends een telefoontje van het RIT, het Rampen Identificatie Team. Ze wilden langskomen, met twee man. Toen zakte ik door mijn knieën, wist ik o jee, nu komen ze het vertellen.'' Rondom de identificatie van Willem-Jan is veel misgegaan. De RIT'ers hadden een urn met het as van hun zoon bij zich, en foto's van de tempel waar hij abusievelijk was gecremeerd. Dat is nog zo pijnlijk dat Wil en Ine daar niet over willen praten.

Verwerking
Toch vertrokken ze naar Thailand. De reis is goed geweest voor de verwerking. Ine: “Nu ik daar zelf ben geweest, staat het anders op mijn netvlies. Ik had een geheel verkeerde voorstelling. Nu begrijp ik waarom ze geen schijn van kans hebben gehad.'' Wil vult aan: “Willem-Jan kende de natuur als zijn broekzak. Hij moet totaal overdonderd zijn geweest.''

Zoektocht
Met foto's probeerde de familie mensen te vinden die meer konden vertellen over de laatste dagen van hun zoon en zijn reisvriend. Dat bracht hen in contact met een vrouw die een boekenstalletje beheerde, maar ook de verhuur van kamers regelde. Wil: “Ze zei, I know, I know. Two boys, one night. En ze trok met twee vingers een brede lach op haar gezicht, omdat Willem-Jan zo breed kon lachen. Ze wist exact, aan de hand van elektriciteitsdraden, de bungalowtjes te traceren waar de jongens hadden verbleven.'' Na de tsunami stond niets meer overeind, alle 27 personeelsleden en de 67 vakantiegangers, kwamen om.

Naamplaatje
De naam van Willem-Jan lieten ze achter in Thailand. Eigenhandig metselde Wil een bronzen naamplaatje in op het uitkijkpunt van Ko Phi Phi. Ook prijkt de naam van Willem-Jan op een vissersboot. Familie bracht hen op het idee een Canadees project voor Thaise vissers te sponsoren. Ine: “Dat was geheel in de geest van Willem-Jan.''

Urn begraven
Na terugkomst begroef de familie de urn, naast de kerk. Nu is het december en de herdenking komt rap dichterbij. Wil en Ine gaan daarvoor niet naar Thailand. “Mijn gevoel zegt dat ik erbij wil zijn, maar de massaliteit en de afstand weerhouden ons'', vertelt Ine. In het voorjaar gaan ze samen terug. Ze vieren Kerstmis thuis. “We houden het heel klein.'' Wel is in de kerk een mis voor hun zoon. “We willen Willem-Jan laten voortleven. Het zou erg zijn als we niet meer over hem zouden praten.”

Bekijk ook:
Nieuws en video's rond de tsunami Foto's van de tsunami © RTLNieuws.nl